bjfs: the web log

Moving my Windows Vista guest to a bigger VirtualBox Disk Image (NTFS case)

bjfs — Sat, 06 Aug 2011 15:59:27 +0000

As you might already know, I own a license to a Microsoft operating system which was preinstalled with my Fujitsu-Siemens (yep, a pair being long since defunct) ultramobile box. Unfortunately it didn’t work very well with this hardware since it liked to reboot itself every now and then, until it finally refused to boot at all.

Fortunately the Innotek, I mean Sun, I mean Oracle’s VirtualBox is able to handle Windows very well, including support for USB gadgets. In fact, if it weren’t for those USB drivers, I wouldn’t bother emulating that imperial system (apart from editing this note from Microsoft Word, but WTH). Thing is, I gave it insufficient disk space, as 25 gigabytes provides quite a challenge to handle the system partition nowadays. As I plan to have more data from my devices (more of them), I had to find a bigger boat. Saving space through the shared folder with host didn’t solve everything. So here’s what I’ve done:

Got myself a copy of GParted LiveCD (0.9.0-7),
Had to save space on the host for a second disk image (40Gb, though dynamic),
Connected the new drive in a second virtual SATA controller,
Booted with GParted and made a msdos partition table for that drive (sdb),
Copied the system partition from the old drive (sda) to the new one, resized.

The application said that it will take a while and it went like this…

Less than ¾ of a hour, with a load average over 3.0 (now ain’t it hot?). Next, while still on LiveCD I had to set the “boot” flag on that second drive (sdb), exit the system, swap the images and leaving only the new one and “finally” booting into Windows… and here comes one GOTCHA; you have to be in possession of a Vista install/rescue CD since the new image has it’s new UID which makes bootloader silly. Having that done you boot into Windows again, which runs CHKDSK for integrity check (well, it has to acquire its expanded space somehow) and then boot once again for some driver update.

Well, that’s all folks!

AWK glory: Browsing EKG2 logs made by logsqlite plug-in

bjfs — Tue, 22 Feb 2011 14:58:13 +0000

So from time to time I use a linuxen gadu-gadu protocol (and Tlen, and XMPP, and IRC) client called ekg2. I could write lengthy document about my IM experience, but that would be somewhat out of scope. Thing is, this stuff has CLI which makes it extremally versalite like a swiss-army knife. Yes, there’s an interface for the Gimp Toolkit (GTK), but that’s a bonus like various UIs for Linux kernel configuration; visual aid…

How to log?

Well anyway, as for a geeky tool, this baby sports logging in plain text format with Unix timestamps! So unless you calculate that in your memory or have access to appropriate utilities, you’ll have difficulty with figuring out the time of all your chatting archives!

And you have to /dump each and every time the content of your window to have the text saved in a file appropriate to the argument of that command. Mess, but… hey! There comes the possibility to log stuff in a SQL database. Current choices are Oracle (sic!) and sqlite3.

The choice

Since I’ve heard good things about the latter, I thought it’s about time to make use of that. Unlike the usual SQL systems you don’t need to have a server to hold your data as everything sits in a file. So all in all it’s just bigger and more messy than your regular plain text. Why bother then?

Well, you have more structurized control over your data (it’s SQL anyway, doh) and everything is automagically sorted through the logsqlite plug-in that’s part of the ekg2 source code. But what with the timestamps?

There’s a /logsqlite:last command which shows the content in human-readable format. But that’s just (obviously) for the last logs . Also, some guy from Poland made a browser for the database made in PHP that’s called ekg2-logsqlite-browser. That however needs a web server that has PHP with appropriate extensions. A less overkill option would be to use a shell script using the ancient, but widespread AWK tool. It needs sqlite3 program to work, which you should have installed anyway when you’re playing with such stuff.

Here’s how it looks in a shell script that I wrote:

#!/bin/sh
#
# Parser for ekg2 logs in sqlite3
# v0.3 by bjfs
 
if [ "$1" != "" ]
then
 if [ -e $1 ]
  then
  sqlite3 $1 'select * from log_msg;' | awk -F'|' '
  {
   if ($5 == '1')
     printf("\033[33;01m<<\033[0m ");
   else
     printf("\033[32;01m>>\033[m ");
 
   printf("[%s", strftime("%Y.%m.%d ",$6));
   printf("%s] ", strftime("%H:%M:%S",$6));
   printf("%s ", $3);
 
   if (NF > 8)
    {
       i = 8;
       do {
          printf("%s|", $i);
          i++;
       } while (i <= NF-1)
       printf("%s\n", $NF);
    }
    else printf("%s\n", $8);
  }'
  else
 echo "ERROR: File not found!"
 exit 2
 fi
else
echo "ERROR: No log file name given!"
exit 1
fi

It makes an output which is exactly the same as the one found in the aformentioned command, but the user has possibility to specify any database through it’s entire length.

Oh! And don’t forget to sync the logs with /logsqlite:sync every now and then. Maybe make an alias for that or program a timer. But it’s still better than those dumps, at least for me ;-)

Blogowanie via Microsoft Word 2010 na poziomie Hardcore

bjfs — Wed, 24 Nov 2010 17:59:39 +0000

W dzisiejszych czasach do blogowania można korzystać nie tylko z interfejsu WWW danej platformy, ale i ze specjalistycznych programów instalowanych na własnym komputerze. Paweł Wimmer opisał funkcjonowanie jednego z takich programów, Live Writer, wchodzącego w skład bezpłatnego pakietu Windows Live Essentials 2011.

Okazuje się, że popularny Microsoft Word również to potrafi, włącznie z zamieszczaniem obrazków i wykresów. Jego programiści postawili jednak na protokół WebDAV, ponieważ przy wybraniu alternatywnego FTP, Word bezczelnie informuje nas o braku wsparcia dla szyfrowania. Zaistniałą lukę można obejść… lokalnie.

Pominę tutaj działania elementarne, jak i dostosowanie platformy WordPress do tego celu gdyż znacznie by to zwiększyło objętość tej notki, która nie jest kursem lecz relacją z osobistych doświadczeń.

Setup

Korzystam z dedykowanej instalacji WordPress z dostępem FTP, natomiast na komputerze posiadam Word 2010 (wersja domowa) przesiadujący na wirtualnej maszynie (tu: VirtualBox) z systemem Microsoft Vista. Choć laptop był “stworzony dla Visty” to częstotliwość resetów skłoniła mnie do zamiany głównego systemu operacyjnego na Ubuntu Studio.

Potrzebny jest serwer i klient FTP. Co prawda Windows posiada wbudowane klienty graficzne i tekstowe, ale ja stawiam na znakomity, wieloplatformowy i bezpłatny FileZilla Client. Jest również i FileZilla Server, aczkolwiek wyłącznie “windowsowy” co jednak tutaj nie wadzi.

Ad rem

Odpalamy w wordzie zarządzanie kontami (zakładam, że jesteśmy już w trybie pisania nowej notki) i w opcjach obrazu ustawiamy jako dostawcę “Mój własny serwer”, za adres URL przekazywania dajemy lokalne IP (127.0.0.1), natomiast w polu “Źródłowy adres URL” podajemy docelowy katalog obrazków, który u mnie stanowi http://bartek.stobiecki.eu/ex (swoją drogą wolę hasła upload i source, zamiast jakichś tam przekazywań i źródeł, normalnie choroba zawodowa).

Od teraz przy wysyłaniu wpisów na WordPress, Word wygeneruje rastrowe obrazki na lokalnym serwerze FTP, które następnie można bezpiecznie wysłać FileZillą na dziki Internet :P

Oczywiście nie trzeba od razu publikować wpisu. Lepiej zostawić wersję roboczą, którą jeszcze można poprawić w interfejsie (a jakże) WWW. Jak widać jest z tym trochę “pod górkę”, ale czego to się nie robi dla słupków…

PS. Yeah this should be in English but I have a localized version of the software, so!

Situation Normal – All F***ed Up

bjfs — Sat, 23 Oct 2010 17:53:28 +0000

Dawno mnie tu nie było zatem daję o sobie znać ;-P

Niestety igraszki losu powodują, że człowiek nie jest tak dostępny, jakby chciał. Gdzie są te czasy błogiej młodości, gdy to można było robić cokolwiek bez zobowiązań? Oczywiście można i dalej bujać w obłokach, ale w tym wieku jest to już zaproszenie do niejakiego marginesu. Jednakże obecnie delektuję się słynnym L4 (ZUS ZLA). Ba, będę miał i dwa takie. Sęk w tym, że drugie wypisze szpital. Tamtejsza kadra dobrze mnie pamięta, wszak byłem tam niecały pół rok temu…

Temat szpitali jest długi i szeroki, dla niektórych pacjentów jest to stały element życia; tworzy się zatem ciekawe środowisko. No, przynajmniej dzieciom może się to wydawać szczególnie interesujące. Dla znacznie starszych osób pobyt w takim masochistycznym hotelu może stanowić wyrok.

Word 2010 image test…

bjfs — Fri, 01 Oct 2010 11:44:30 +0000

Just because we can:

More about that later on…

Koła

bjfs — Sun, 26 Sep 2010 18:41:41 +0000

Dziś będzie o kołach naukowych i tym podobnych organizacjach studenckich. Tak, jak i w pozostałych notatkach odnośnie studiów, temat zostanie ujęty dosyć ogólnie. Przeżyć to wypada samemu.

Na początek dygresja. Zwyczajowo niewiele piszę w języku polskim, ale gdy sprawy się mają do konkretnej lokalizacji (fizycznej, kulturowej) to nieustanne pisanie po angielsku byłoby zbyt ekscentryczne nawet jak na moją skromną osobę. Mowa jest o organizacjach w Polsce, zatem ad rem!

W poprzednim wpisie streściłem kwestię zajęć integracyjnych dla studentów pierwszego roku. Nie wspomniałem jednak o tym, że po zajęciach na auli nowicjusze mogli się rozejść bądź udać się na “wycieczkę” z przedstawicielami studenckich organizacji (była też mowa opiekuna roku, ale nie o tym tutaj). Co ciekawe większość osób została z nami; choć nie może to dziwić, gdy większość nie przyszła na zajęcia wcale. Wszak zajęcia odbywają się tradycyjnie od pierwszego października, a był przecież wrzesień…

I tak, były osoby z chóru akademickiego. Tam gdzie studiowałem, chór stanowił stowarzyszenie (zwykłe?) zatem mógł prowadzić własne finanse. W naborze do chóru równouprawnienia nie było, albowiem ze względu na niewielką populację osobników męskich trzeba było przejść przez obowiązkowe “przesłuchanie” dzięki któremu miało się “wybór” przedmiotu de facto fakultatywnego (choć ci, co nie wykazali zdolności wokalnych mieli do wyboru teorię muzyki, albo plastykę). Zalety: możność podróżowania po kraju na przeróżnych konkursach, integracja. Wady: niektórzy opacznie pojmują integrację (przeciwdziałanie: trzymać się trzeźwo myślących). W późniejszym okresie chór mieszany przekształcił się w żeński, ot demografia.

Pozostając w temacie sztuki, na innym wydziale funkcjonował teatr studencki. Tutaj członkostwo było mniej oczywiste, trzeba było bowiem obserwować tzw. życie studenckie (czytaj: nie uciekać do domów zaraz po terminowych zajęciach bądź też w ich trakcie). Teatr ten stanowił zarazem koło naukowe, albowiem wraz z różnymi spektaklami poruszano aspekty filologiczne. O szczegóły trzeba by pytać zarząd. Mam też w posiadaniu trochę ichniejszych nagrań, które może kiedyś wreszcie ujrzą światło dzienne.

Studenckie koła naukowe (SKN), wzorem stowarzyszeń, posiadają zarząd. Oczywiście rejestr prowadzi uczelnia, a nie stosowny urząd lub/i sąd (patrz: KRS). Po krótce jest to prezes/przewodniczący danego SKN, wiceprzewodniczący (czasem wielu v-ce do konkretnych spraw), sekretarz oraz skarbnik. Bywa, że ten ostatni nie ma zbyt wiele do roboty, ponieważ nie zawsze na działalność są środki. Sam raz byłem kiedyś sekretarzem, a później przez wiele kadencji przewodniczącym. Sekretarz sporządza sprawozdania z działalności, a prezes? O tym innym razem… :]

Typowym SKN jest np. koło Pedagogiczno-Psychologiczne (opiekunem koła była wówczas mgr, a później dr z zakresu psychologii), które prowadziło badania zauważone np. przez prasę. Zatem student nauk o wychowaniu powinien się takimi rzeczami interesować. Otóż terminowych zajęć mimo wszystko jest niewiele i niejako “skazanym” się jest na abstrakcję w salach wykładowych (dlatego niektórzy woleli sobie inaczej zagospodarować ten czas). Będąc w kole można zainwestować trochę czasu i pieniędzy na rozszerzanie swoich zdolności poznawczych. A niektóre rzeczy bez tego są po prostu niemożliwe do osiągnięcia. Wyobraźcie sobie ćwiczenia w ciasnej sali, pomiędzy jednymi a drugimi zajęciami i skontrastujcie to wobec wielodniowych ekspedycji w ośrodku konferencyjnym/bankietowym na tzw. luzie.

Jest też okazja do spotkania się na stopie ogólnopolskiej, przy rozmaitych referatach spotykać się z ludźmi dzielącymi podobne zainteresowania. Trzeba to jednak lubić, dbać o własny rozwój. Inaczej można się spotkać z następującą sytuacją:

PS. Dzisiejszy wpis sponsoruje Microsoft Word 2010 (użytek niekomercyjny), choć pracę mgr popełniłem w Sun OpenOffice.org (obecnie pod marką Oracle).

Były sobie zajęcia integracyjne

bjfs — Tue, 21 Sep 2010 22:47:21 +0000

Tak się jakoś złożyło, że mam wyższe wykształcenie (obecnie ISCED na poziomie 5) zatem miałem taki okres w życiu kiedy byłem studentem. Studia, zwłaszcza stacjonarne (dzienne) to bardzo ciekawy okres w rozwoju młodego człowieka, o czym to można książki pisać. W tym miejscu chciałbym się jednak skupić na jednej rzeczy…

Za 9 dni rozlegnie się sławetne gaudeamus igitur w wykonaniu akademickich chórów, co oznacza, że wakacje (ew. wakacyjna praca) się skończyły i czas zastosować formułę 4xZ. Dla niektórych będą to pierwsze doświadczenia w nowym środowisku (niejednokrotnie poza szkołą i nową terminologią zmienia się również miejsce zamieszkania), co rodzi mnóstwo pytań. W odpowiedzi na zagubienie “pierwszych roczników” powstaje czasem coś takiego jak zajęcia integracyjne.

Takie coś ma zwykle miejsce pod koniec września (politechniki w tym czasie urządzają również zajęcia wyrównawcze, o czym może jeszcze kiedyś wspomnę), aby nie obciążać przy tym godzin przeznaczonych na terminowe wykłady i ćwiczenia. Zbierają się wówczas przedstawiciele uczelni, np. opiekunowie poszczególnych lat, RSS) i inni, oraz opowiadają nowicjuszom to i owo…

Pewnego roku zostałem zaproszony przez samorząd studencki do udziału w tymże projekcie. Było to kwadrans przed jego oficjalnym rozpoczęciem, a wyglądało to mniej więcej tak: przywitałem się z ekipą i przysłuchiwałem się razem z innymi co organizatorzy do powiedzenia, aż przyszła kolej na mnie. Ponieważ całe grono składało się z tzw. humanistów (tych doświadczonych, jak i aspirujących) to zaczęło się… sprowadzanie na ziemię. Wszakże ci, co przyszli stanowili garść z setek ludzi, którzy tysiącami wyjdą z taką, czy inną wiedzą mającą im pomóc w realizacji celów zawodowych.

Mówiłem, że wiele czasu spędzą na słuchaniu czegoś, co czasem będzie tyle przydatne, co zrozumiałe (interpretację pozostawiam czytelnikom) i warto będzie angażować się w życie studenckie. Wbrew obiegowej opinii nie chodzi tu o picie i spożywanie różnych dziwnych rzeczy, tylko bycie zorganizowanym. Udzielanie się w kołach naukowych, kontaktowanie się z innymi rocznikami (także na różnych kierunkach) chociażby poprzez oficjalne forum uczelniane, które wtedy prowadziłem wraz z socjologami i pedagogami ze studenckiego koła naukowego informatyki. De facto w kuluarach ktoś mnie ochrzcił Wielkim Bratem, co chociażby z racji “roku produkcji” mnie rozbawiło ;-)

Coby nie powiedzieć, społeczeństwo informacyjne. Żeby jednak nie dołować zbytnio słuchaczy faktem, że bez “walki” mogą pozostać bez szans to oznajmiłem, iż kierunek jaki wybrali jest czymś szczególnym… stylem, tudzież sposobem na życie.

Tak to mniej więcej wyglądało, choć świadkowie mogliby kiedyś wypełnić luki w mojej pamięci RAM. Szkoda tylko, że co bardziej wyrafinowane akcje minęły wraz z ich absolwentami. C’est la vie?

1207172623 sekund czasu uniksowego, czyli…

bjfs — Sun, 19 Sep 2010 18:26:55 +0000

38 lat, 3 miesiące, 10 dni, 15 godzin, 43 minuty i 43 sekund. Jest to czas, jaki upłynął od 1 stycznia 1970 roku. Nie jest to czas dzisiejszy, ale czas wskazujący na 2 kwietnia 2008 roku, była to środa. Wtedy to forum pewnego portalu osiągnęło rekordową liczbę 75 gości.

Serwis ten powstał 6 lat temu pod nazwą MojPiotrkow.pl (MP) i był on jednym z pierwszych miejsc skupiających piotrkowskich internautów. Poprzedzał go jeszcze e-Piotrków.pl (Brooklyn), aczkolwiek niewiele niestety pamiętam z lokalnego podwórka tamtych lat. Były to czasy kafejek internetowych i potężnej dawki (de facto przedawkowania) IRC. A jeśli działo się coś ciekawego pod względem informatycznym, to bardziej w pobliskim Bełchatowie, gdzie prowadziłem wykłady dla BLUG w Młodzieżowym Domu Kultury “Piwnica”.

Cyberprzestrzeń wydawała się wtedy znacznie ciekawsza, zasadniczo to nadal się wydaje. Niemniej jednak trzeciego marca 2005 roku zostałem zaproszony do współpracy przez właściciela MP, przedsiębiorstwa weselnego Orange Cinema. Misja była prosta: dostosować starzejący się silnik CMS napisany w języku PHP, PHP-Nuke, do ówczesnych standardów. Co ciekawe, wcześniej było to Mambo (poprzednik popularnej Joomla!), z którego została tylko ikona w pasku adresowym, tzw. favicon.

Po drodze pewien człowiek proponował swoje usługi uznając, że potrafi zrekonstruować portal Onet.pl w przeciągu kilku tygodni. Nie został jednak przyjęty, przeszedł więc do konkurencji, ale w 2006 roku Brooklyn jako portal informacyjny już nie istniał. Pojawia się za to postać pewnego DJ’a. Osobnik ten stał się właścicielem Radia Ławeczka oraz portalu piotrkowianie.com, oba zorientowane na młodzież. Wtedy to “pan z onetu” i “pan DJ” nawiązali współpracę. Trudno to było nazwać konkurencją, kiedy to ich serwis kopiował zdjęcia z galerii MP bądź też cytował teksty innych serwisów bez podawania źródeł. Takie, i inne kwiatki typu prowadzenie anonimowych ankiet, ukrywanie niewygodnych wątków na forum, o rażących błędach ortograficznych nie wspominając – ostatcznie doprowadziły do upadku Piotrkowian.

W międzyczasie do akcji wkracza podmiot komercyjny w postaci portalu ePiotrków.pl będącego częścią przedsiębiorstwa medialnego, do którego należy m.in. Radio Strefa FM i Tydzień Trybunalski. Trochę więc czasu zajęło właścicielowi, aby zainteresować się tematem. Tutaj również “pan z onetu” znajduje zajęcie i po wielu zmianach w terminie realizacji serwis rusza na dobre.

Niestety MP nie dotrwało do dalszych zmian, gdyż załoga musiała się realizować zawodowo toteż zaczęły się oszczędności. Jedną z metod było przejęcie domeny na rynku wtórnym (nie lubiłem tego od momentu, kiedy o tym słyszałem) co na skutek nieporozumienia z pewnym serwisem doprowadziło do przejęcia adresu internetowego portalu przez osobę trzecią.

Co ciekawe, ustaliłem, iż nowym właścicielem domeny okazał się nikt inny jak ów odrzucony “pan z onetu”; który na dodatek okazuje się być członkiem studenckiego koła naukowego, które za swoich czasów studenckich tworzyłem z grupą socjologów. Było ono kontynuacją SKN “Virus”, które to nadal widnieje na stronie zasług dla polskiej załogi OpenOffice.org ;-)

Pomimo, iż ów osobnik wspominał, że łączyć swoich projektów z domeną MP nie będzie, to obecny serwis jest agregatorem treści dla ePiotrków.pl oraz Dziennika Łódzkiego. Tak zatem wygląda tło historyczne piotrkowskich portali, plebiscyt życzliwości i niechęci…